Karanfiller serptim toprağına. Ansızın uçup gelen beyaz bir kelebek karanfil yaprağına kondu. Başına o büyülü kırmızılığa gömüp özünü baharla doldururken, kanatlarını açıp kapıyordu. Biliyorum o beyaz kelebek sendin…Sen ve ben varız sahnede, arkamızda en kızıl haliyle akşam güneşi…Kumdan bir kale yapıyoruz, ikimize ait kocaman bir kale.Beraber hayal ettiğimiz, beraber inşa ettiğimiz, o kocaman Kalpte, sadece ben varım.Ölümüne sessiz bu gece, yalnızlık kadar karanlık gökyüzü…Bilmiyorlar,yüreğimde gökkuşağının yedi rengini de tutuyorum ben. Ah bir izin verseler diyorum içimden.Olmuyor,yasaklar konuyor,engeller çıkıyor,Renklerimi de sevmiyorlar tıpkı beni sevmedikleri gibi…

Kendini hazır hissettiğinde, söyleyecek makul bir sebep bulduğunda, zamanı geldiğinde dillendirir gidişini.Katildi ellerim, zanlıydı, paramparça etmek istiyordu kağıtları, sanki tüm suçlu onlarmış gibi, tüm suçlu bir kelime, iki rakammış gibi… Ama şahit yoktu ortada..Ve yüreğim şahit olmayınca, daha da hoyratlaşıyordu, daha da gözü kara saldırıyordu..Oysa suçlu da yoktu ortada..nasıl bir savaş içerisinde olduğumdan bihabersin sen sadece gecelere esir olmak yok taktığım maskeler var birde yüreğimde sancılarınla boğuşurken kocaman bir gülümseme var yüzüme balyozlarla düşmesin di e iğnelerle tutturmak var… gözyaşlarımı saklamak için gözlerimi kaçırmak var gözlerimdeki hüznü kimsecikler görmesin diye ..Beni savaşırken bırak, yenilmek istiyorum Geçici zaferlerden mutlu değilim Beni çöllerde bırak, gezmek istiyorum Zincirime bağlanmış aşka ait değilim Ruhum özgür sadece rüzgarlı havalarda Issız yollarda bir kuş kadar hafif Saklanıp dolabına, dünle bugün arasında Gözlerime dalıyorsa, batmadan yüzüyorsa..Kendim kadar yabancıyım artık bu kente. Acılarım, hüzünlerim, umutlarım, sevdiklerim yitik adreslerin ıssız bilinmezliğinde gizleniyor.Sanki her yere bir otel odası yalnızlığının kokusu sinmiş, bir an önce işlerimi bitirip garip kaldığım bu yerden geri dönüşün sabırsızlığıyla tüketiyor gibiyim günleri. Tut elimden sokaklara çıkar beni, yollara taşsın sevincim. Saçlarımı okşa, sırtımı sıvazla, gözyaşlarımı sil; umudunla bütünle, direncinle özdeş kıl, sabrınla avut beni.küçücük yüreğinin kocaman sıcağıyla acılarımızı kucaklayıp yeniden gülmeyi, ayakta durmayı, direnmeyi, yaşamayı öğretmiştin Bana. Her yere gittim seninle..birlikte yaşamanın, güçlüklere göğüs germenin mutluluğunu yaşattın şu kısacık kuş gibi ömrünle. Aslında garip değil mi, yakın bildiğimiz nice insandan daha içten ve hesapsız kitapsız kucaklaman kimsesizliğimizi? Yazsonu serinliğinin yollara, sokaklara ve geceye düşüp elleri cebinde yürümeyi dayattığı geçmiş günlerin bendeki buruk bir yansıması olmuştur hep. Adlarına denk düşen mevsim usul usul sonbahara dönmeye başladığında daha çekici olurdum sanki. Belki hüzün toplayan bir yolcunun kanlı sadığı ayrılık anlarına benziyordu bu zamanları ve son bir kez daha görüp öpülmek istenen sevgilinin hatırda hep kalan güzelliği gibi yer ediyordu bellekte.ellerinin sıcağında büyüttüğüm çocuk düşlerimle kalacaktım bir başıma; içinde olduğun, yüreğininin değdiği, ellerinin biçimlendirip gözünün sevdalandığı her şey seni özletecekti; seni arayacaktım her ayrıntıda, sözde, gülüşte ve gözyaşında; yokluğunla büyüyecektim, içimde boynunu bükmüş duran senle yaşlanacaktım; yere göğe sığdıramadığım, tanımlayamadığım o sınırsız sevginle yenecektim korkuları ve hep o yazsonu akşamlarının serinliğinde yatan hüzün mevsiminde tüketecektim zamanı. Sana benzeyen insanların acıklı öykülerinde bulacaktım Ve artık sana ithaf edilmiş bir şiire benzemektedir, senden gayrısını yanına koyamadığımız kimsesiz bağı yüreğimizin: Ruhunun sessiz gölgesi dolanır içinde, yapraklara dokunur, salkımları okşar, çıplak ayakları umudunun gözlerini kısarak bakar yaz güneşini pışpışlayan göğün mavi derinliklerine;sırtüstü uzanıp yatmıştır sevincin, saçlarını okşayan zamanın kollarında uyuklar. Yeşillerin arasına dönen mavi kanatları yelkenin, ana kucağında büyütülmüş çocuk duruluğunda suları çıkarırken gün yüzüne, Ne denli söz versem de, emin değildim kendimden. Oysa içinde sürüklendiğim zamanın kuytularında; insana özgü zayıf ve duyarlıktan yoksun, sorumsuz yaşam akışının güçlü burgaçlarında seyreden ürkünç yalnızlığın kollarında yönümü yitirmeden hep seni duyumsadım ben.Seni hiç bu denli çok istememiştim yanımda. Onca sıkıntıdan, yokluktan, acıdan, umutsuzluktan, endişeden sonra sırtına alıp dağ dağ, yol yol, köşe bucak taşıdığın kimsesizliğim mutlu bir günde istedi. Hep dikenleri avuçladın benim uğruma, ellerini kanattın, yüreğini savurup ruhunu, geleceğini üşüttün. Azıcık gülmeliydi gözlerim, boynuna sarılıp Dudaklarından öpmeliydim. Ruhun ve özverili yüreğin yanımızda olsa da, kokunu bir yerlerden duysam da sesinle bütünleşen yüzünü görmeli, ellerinin sıcaklığını duyumsamalıydım. Hiç belirti vermeyen bir hastalık gibi yakalandım yağmura.Kaçacak bir yerim, gizlenecek bir köşem yoktu o an. Kimsesiz bir kedi gibi ıslandım, tüylerim cılız bedenime yapıştı. Terkedilmişlik duygusunu olanca şiddetiyle duyumsayarak yaşamanı anlatır sanki bu resim. Yine de onurlu bir direnişle tükettin alnındaki yazının hüküm günlerini. Hiç aklına korkuyu düşürmeden, sevgini gölgelemeden..Kimi kez düşlerimin yol çatında bekliyor o yaralı gülüşüm. Ellerini duyumsuyorum saçlarımın dalgalı inadında. Sesini işitiyorum; yağmurları, yelleri, fırtınaları kucaklayıp içime doluyor. Zaman ağlıyor, günler durgun, yaşam garip bir biçimde suskun, eskiyip savrulan bütün dekorları ömrümüzün gizligücünü sende bulup yeniden tazeleniyor. Ben bir düş gördüm. Kapıları araladım, pencereleri açtım, perdeleri indirdim; çok uzak dünyaların bilinmezliğinde koştum. Kimi kez de, yere dökülmüş yaprakları ağaç diplerinden toplayıp döndüre döndüre savuran bir yel kimliğine bürünen başıboş zamanların o uyduruk güncesindeki yazısız sayfalara saçılıyordu sözcüklerim, anlamını sende bulmasını istediğim.Güzel şiirler ki, bir ırmağın akışıdır dingin ve serin; çocugun gülüşüdür.. zamanın ruhudur dalgın; gözlerin acısıdır geçmişin buğusuyla bakan ve neresinden okursan oku, hep aynı tadı veren, çocukluğun doyumsuz oyunlarına benzeyen…Yaktığın ateşin alevleri göğe yükselirken araladığın kapıların ardındaki ışığı arıyordum. Anladım, geçmek bilmeyen günlerin sıkıntısı, penceremin önünde birikip yıllara dönüyordu; yıllar bitimsiz bir sonbahara; sonbaharsa bir soru imine, içinden yaşamın geçtiği kırgın yazılarda yerli yersiz kullandığım.İçin için ağlayarak bize baktığını biliyordum. Gözlerindeki dalgın gülümseyiş, ellerindeki telaş, sözlerindeki yorgun tını anlatırdı seni.mutluluklarını bir ucuna iliştikleri hepimizin kinden apayrı bir dünyada yaşıyor olma şanssızlığının bilincinde miydiler, bilmiyorum. Bir anda gelişip yayılan şiddetin pençesine düşen küçücük yüreklerde taşıdıklarımıdır….

( Yazan YakupHan Ulu Hayat Kırıntısı…

kategorisi altında Hayat Kırıntısı