yok olasım geldi biraz önce yok…çok geldi!sensizlik çok geldi bana,
ne bir ses, ne nefes
galiba yetmedi bize…
biliyor musun,
sessizlik başımı ağrıtır oldu benim
biliyorum,ses olmak zor gelir sana.
bütün ayrılıklar eş anlamlıymış oysa,
bunu biri daha söylemişti yıllar önce de kabul etmemiştim.
“sensizliğe yenilmemeliydim, yaşaman bile bir umut aslında. sensizlikte kapatmışım pencereleri … Camlar kırılmış, kırıklar gözüme batmış, görememiş de olabilirim.Kandırma kendini , yine de ayrılıklar eş anlamlı …Ben yok, Sen yok, Biz yok… yok oluşun şekli önemli değil yokluk yokluktur! inanıyor muyum yazdıklarıma? galiba hayır… sen varsın ama yoksun…”
ve yokoluşa inat, gecenin bir köründe;
sen olasım geldi biraz,
yok,
çok geldi!
Ama sen yokken yanımda , bilemedim nasıl olsam,
Kazağını giyinsem mi ,kokundan sürünsem mi , şarkını söylesem mi , olur mu ki?
Ama beni kim saracak?
biliyor musun,
sessizlik başımı ağrıtır oldu benim.
sen olasım geldi biraz,
yok,
çok geldi!
neden acaba?
“işte,ağlama sevgili,beceremedim doyurmayı seni benle, gitmek gerçekten gerekliydi,düşünme artık beni ,düşünülmeyi haketseydim,yanında olurdum dimi…yok oluşumun tarihçesinde, bana eşlik etmiyor çok zamandır varlığın. bu yüzden yanında olamayışıma inat, varlığımın hazzını yüreğime yasakladım.Artık seni koyamadığım düşencem de, ben de yokum.
Çünkü sensiz; yakan bir korum…Belki de hepsinden öte, yalnızlığını kör kuyulara haykıran, dolunayın şahit olduğu, hayalet bir ruhum. Kimbilir hala hayattayım belki de,
peki sen; varlığımdan haberdar mısın?
Klavye yazıları
Yazara mail gönder | tarafından yazılan tüm yazılar Klavye | Yazıları takip et (RSS)
Nisan 25th, 2010 at 00:22
Bağırmak istiyorum sesimi kaybettim, hislerimi unuttum, ağlamayı bile beceremeyen gözlerim oldu benim…Çocuk olup ağlamak istiyorum uydurma nedenlerim için şöyle boşalırcasına. Sebebini açıklama ihtiyacı istemeden, sorgusuzca, bir okadar da parça parça..Yarım kalmış hikayemin son sözünü tamamlamıştın oysa… Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde. Belki de en başta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmediği, bulamayacağı yollara götürdüm seni..Konuş deseler dile gelmem, düş olsam düşemem hayatın içine. Kusursuz yaşanacak bu aşk Melekler ağlayacak mutluluğumuza değil mi?Sensizlikte, gecemin karanlığında üstümü örtecek sözlerin sevgili. Işıkları yaksam da birer birer yokluğunun karanlığını kim yakacak?Sensiz olmuyormus bu hayat. Sensiz olmuyormus bu nefes. Anladim, ama biraz gec kaldim. Sensiz yaşanmayacak bu aşk ötesi yok..Nereye gidersem gideyim yanımda götürüyorum seni. Hiç yalnız değilim bu yüzden.Ne gecelerim sensiz geçiyor, ne gündüzlerim. Yaptığım her şeyde, attığım her adımda mutlaka sen de varsın.Belki hiç açmayacağımızı düşündüğümüz kendimize ait sandığın kilidini yüce bir düş için aralamaktır.Gerçektende öyle.seninleyken hiçbirşeyden korkmuyorum.her zorluğu yenebilecek gücü sen veriyorsun bana…Bazen bir şarkıya dalar hüzünleniriz. Bazen eski bir anıya.Bazen tatlı bir gülümseme gelir aklımıza bazen tatlı bir buse..Hepsinde sevginin izleri vardır,ben sensiz, sen bensiz hep yarım kalacak bir yanımız..Yalnızım, üşüyorum, özlediğimse çok uzaklarda. Bahçeme melekler yağıyor, hepsi de tanıdık. Senden doğan,gözlerinde hayat b**** bizi koruyan, kollayan ve en önemlisi ikimizi bir araya getiren melekler..Görüyorum. Hayata. Kızmıyorum, canımı yakan cam kırıklarına aldırmadan, eskisi gibi, gözbebeklerinde yürüyorum.Ölesiye sarılmak SENİ SEVİYORUM diye haykırmak istiyorum O güzel gözlerinde yalnız kendimi görmek istiyorumSana ne demeliyim inan hiç bilmiyorum CANIM demeliyim çünkü;Bu can senle yaşıyor HOŞGELDİN HAYATIMA…
YakupHan Ulu..Aranotlar..