.jpg)
.jpg)
Gelmeyeceğini bildiği mektup için, posta kutusunu hep aynı heyecanla açar mı? Dedim ya, başka bir şey bu. Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde. Belki de en başta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmediği, bulamayacağı yollara götürdüm seni. En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine, hep daha derine.
Hiçbir şey silinemiyor insanın geçmişinden. Gidenleriyle, yeni katılanlarıyla bir iz mutlaka ki oluyor hücrelerde, gelen bir imza atıp gidiyor beyaz bir yüreğe. Silinemeyen ve yerine başkasının atamayacağı bir imza. Kimsenin giremeyeceği bir kral dairesi saklıdır ya her bedende. Giden gittikten sonra sıkı sıkı kapatılıp anahtarı denizin açıklarına fırlatılıp bulunmasının imkansız hale getirilmesiyle erişilen gerçek mutluluk.Bazı gecelerde gözümün önünde beliren çocuğa asıl suretini geri vermenin zamanı geldi sanırım. Hesap sormak için geldim der gibi bakan gözleri, canımı acıtıyor her defasında. Neden yaşamadın beni, ben sana ne kötülük ettim?.. Peşi sıra yüzümü kızartan ruhumu utandıran sorular. Bir göz kırpımına eşdeğer zaman aralığında yok olurken bedeni, geride gölgesini bırakıyor emaneten..
Çocukluğum yaralarının merhemini arıyor bende, onu en çok yaralayan olduğum halde..Fotoğrafların ellerimde şimdi.Kaç zamandır bakmaya cesaret edememiştim ya.Cesaretimi topladım ve serdim gözlerimin önüne… Buruk bir gülümseme dokundu yanağıma, maziye daldı gözlerim… “Ah be huysuzum nerdesin?” dedim kendi kendime.Biliyorum duymayacağını,cevapta veremezsin … ama konuştum işte konuştum dakikalarca resminle.Cevaplarını kendim verdim.Komik gelecek belki ama mutlu da oldum biliyomusun.Çok şey istememiştim zaten senden…Küçük sevinçler yeterdi bana…Sonra” kavramım intİhar ediyor, öncelerin canı ceheneme..
Kaybolmuş bir anahtar, kovalanmayan bir firari gibiyim.Konuş deseler dile gelmem, düş olsam düşemem hayatın içine.. Zaman terbiyesizce edilen bir küfür öncesi şimdi bana, az sonra başlayacak, bütün hayaller tükürüğüme yapışacak, çarpacak hayata bak gör!“Gel gör beni aşk neyledi” diyor Yunus…
Şimdi anlıyorum, şimdi sözcüklerin varoluşuna, eriyor aklım… Ne Olur Ağlama! Dayanılmaz Acılara Gömme Yüreğimi….Duygularımı Felce Uğratma Ne Olur, Sevdanın En Kutsal Olanını Yüreğine Bırakmaya Yeminliyim Bir Tanem….Seni Ne Kadar Çok Sevdiğimi Anlatmama Ne Yazık Ki Zavallı Kalıyor Sözlerim….Muzdarip Bir Gönülle Sana Yalvarıyorum, Sensizliğin Acılarına Daha Fazla Arkadaş Yapma Yüreğimi.Beni sevdiğin için teşekkür edemem sana
çünkü ben sevilseydim elleri öpülesi bir sevdaydın baştan ayağa!Gördüğümde değil hayal ettiğimde parlıyordu önce gözlerin,
midemde kelebekler uçuyordu bir martı sürüsünü yutmuşçasına heyecanlanıyordum..Bir gün güzel olacak. .” saatlerce üzerinde konuştuğumuz gibi olacak değil mi? Kusursuz yaşanacak bu aşk Melekler ağlayacak mutluluğumuza değil mi?
Sensizlikte, gecemin karanlığında üstümü örtecek sözlerin sevgili. Işıkları yaksam da birer birer yokluğunun karanlığını kim yakacak?Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu. Ben de. Çok başka bir şey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken? Gözlerine buğu, diline sitem, yüreğine burukluk, çöreklenir kalır mı asırlarca? ayazlı bi gece de gelmişim sersefil perperişan.. umutlarım yaban dağların ardında bırıkmiş.. oyle sevmiş oyle sevmişki seni… yüreğinde getirmiş yıldızları… martılar gelmiş ardısıra .. koparmıs zamanın zincirini her bir halkası kırılmıs avuntuların.. vuslatına gelmiş yüreğim.. Ben seni hiç sevmedim sadece harf harf susayıp kana kana yaşadım seni “
Ben seni kocaman bir yürekle sevdim Sessizliğinde büyüttüm yetim kuşları Gözyaşlarımı içime akıttım Aktığını gördüğünde üzülmeyesin diyeYürüdüğüm her yolun sana geldiğini bilerek başladım yolculuklara Nice gözü yaşlı isyankar bulutlara yataklık ettim Sen geleceksin, senden geliyor diye yaşadım, kabullendim ve özledim Parmak uçlarında dolaşan kan pıhtılarına özendim..Ama bir şeye dokunma ne olur…Seni ” sen ” diye seven yüreğime dokunma…Dokunma, acıtır yalnızlığım yüreğini.. Dokunma, kanatır diz boyu karanlığım o ince dudaklarını… .Hayatımda yenilmeye alışmışken senin yenilgine de alışırım ben…Ben nice yürekte canlı canlı gömüldüm senin zaferlerine de alışırım sevgili…. Noktasız, virgülsüz…Oysa ben..Oysa ben yaşadıkça hep bir eksik vereceğim sabah ictimalarında. .Hep bir sen eksik olacak nefes almalarım..Artık öznesiz paragrafların içinde yarım cümlelik olarak adam sayılacağım…Artık ben ” sensiz ” varolacağım.Sana paylaştırılmış her acına ben yüreği kefil gösterdim..Sen yüzünü aydınlığa çevir sadece..İnan bana bensiz hayatta seni hep mutluluklar bekliyor olacak…Çünkü sensiz bir yerde yaşarken bile her nefesimde bin dua saklı olacak sana…Bilir misin ardından kapanan kapılara asılı kalan göz bebeklerinin inanılmaz harabeliğini?Tüm anlamlarını kaybetmiş bir alfabeyle, “Lütfen” kelimesini kekeleyebilir misin? Defalarca yutkunarak ve direnmeye çabalayarak gözlerini sürüklemeye hazır sele, nasıl “Kendine iyi bak” denir bilir misin?
“Sen de” dendiğinde çoktan dağılmış yanlarını saklayabilir misin ?Aşkın ihanetini bile özleyecek kadar, Aşkı sevebilir misin ?Gölgemden korkmuyorum artık..Gözlerimi arkaya çevirmeden ağıt yakıyorum sessizce usulca.
Yoluyorum saçlarımı,Ölüm kokan satırlara döküyorum mürekkebimi gözyaşlarımı Çığlık çığlığa aksın düşlerim yüreğime
Acılarım tazeliğini korusun her daim yaksın/kavursun Ölüyorum,can kaybediyorum…Bir görsen inan oturur ağlarsın halime..Hep sustum acımı duyma diye.Bazen güçsüzleşip yanında ağladım kızdın. Dayanamıyorum yapma dedin.Olmadı işte olmadı çok sevdim…Melek yürekli miymişim ne! Yok yok çok gülüyorum artık bu söze melek değilim baksana halime! Melekler hiç ağlar mı….? Ne kadarda çok ağlıyorum ben bu aralar yanlızlığımdanmı yoksa sensizliğimdenmi!!!Bilmiyorum ama hep ağlamak istiyorum…
Irmaklar kadar ağlamak yolun sonuna kadar ağlamak istiyorum…Ah Aşkım şu ağlarken aptal gibi gülüyorum öylece anlamsız gülüşler…
Seninle yaşadığım günler anısınamı gülüyorum acaba!!!Yolun sonuna geliyorum.Sokaklar ne kadar sessiz, kimsecikler yok…Ama kim olabilirki saat gecenin ikisi, günden güne daha bir yanlızlaşıyorum…
Biliyormusun, bazen tanımadığım yüzleri bile özlüyorum…şimdi kussam sana olan nefretimi, ciğerlerim sökülür yerlerinden. atmak istesem yüreğimden bu aşkı, bedenim toprağa girse bile nafile biliyorum. yok olmuyor senden izler var bedenimin her yerinde, yüreğim leke leke…! unutmak mümkün değil..! seni paylaşma duygusu beni mahfediyor, ruhum acıyor anlıyor musun, yüreğim ağlıyor..! sana geldiğim yollardan geri dönemiyorum. hep senden izler var, o yollarda. yapamıyorum düşünmeden seni. beynim hep başına buyruk… yüreğimi zaten hiç sorma..!Kimse yok artık ;yanlızlığı örtünme zamanıdır şimdi…En sevdiğin renklerle donatılmış odamda yanlızım işte…Bağırmak istiyorum sesimi kaybettim, hislerimi unuttum, ağlamayı bile beceremeyen gözlerim oldu benim…Çocuk olup ağlamak istiyorum uydurma nedenlerim için şöyle boşalırcasına. Sebebini açıklama ihtiyacı istemeden, sorgusuzca, bir okadar da parça parça..Yarım kalmış hikayemin son sözünü tamamlamıştın oysa…
Hayatımın baş rolündeydin sen…Düşündünmü….bir aldanış bin kez can verdirecekti…Anlayamadın!!bilemedin sen,hayat yalnız sende anlamını bulmuştu…Senden sonra ağlayışlar,yerini gülüşlere bırakmıştı..Sevinçlerden af dileyerek yürek bırakmıştı!!!!
Yüreğine sağlık arkadaşım….
Klavye yazıları
Yazara mail gönder | tarafından yazılan tüm yazılar Klavye | Yazıları takip et (RSS)
Şubat 24th, 2009 at 16:16
Dökülen göz yaşları sadece kendimiz için..
O değere sahipken de, yitirdiğimizde de..
Çünkü bizi asil korkutan YALNIZLIK.. Peki bu kadar yalnızlıktan korkuyor, yaşanılan güzellikleri,
paylaşımı bir daha yasayamamak endişesiyle kaybedeceğimiz
değere ağlıyorsak niye bu kadar ince hesaplar.Çünkü ayrılmanın da bir vahşi tadı var
Öyle vahşi bir tat ki dayanılır gibi değil
Çünkü ayrılık da sevdaya dahil Çünkü
AYRILANLAR HALA SEVGILI..saygılar