Çekinme git bu defa ardına bile bakma göz ucuyla duygusallığa inat,herhangi bir filimin sonunu beklemem sessizce her saniyesinde ağlarım…Sana Şarkılar getirdim bilinmedik
Şiirlerimi getirdim-okunmadık..O güzel duygusal sesinle Söyle oku biraz…Sende buldum Beni
Beni bırakma-beni terketme..Sen Çirkin dünyayı güzelleştiriyorsun Seninle olmak en büyük haz..İçimde gergin saatler..Senin yokluğunda senin çokluğuna, içime sığmayışına, barajını yıkıp geçen bir nehir gibi,göğüs kafesimi kırışına ne demeli…

Ne demeli şimdi tuzlarından göz kapaklarımı açamadığım birikmiş gözyaşlarıma..Sana doyamayışıma,elimde yeni kesilmiş palmiye dalı,deli divane dolanışıma ne demeli…Bizim şarkımızı söylerken ki hiç de hüzünlü olmadığını bilirsin-sokaklarda ağlayışıma ne demeli..Beni bilirsin,sen de kınama..Seni yaşıyorum sonuçta..Sen yoksun..Yaşam da bir oyun değil mi?Oyuncular sık-sık değişse de…Mekan aynı mekan.Sıra bize geldiğinde hiç mi yalan söylenmez?Ya da acımasızca davranılmaz?nasıl da bekledik nasıl da özledik birbirimizi ben sigaradan arta kalan kül gibi dört bir yana dökülürken sen sigara dumanı gibi gökyüzünde koyboldun çekinme git bu defa sağanak yağmurlara hazırladım yüreğimi…evet sustum..acılarımı anlatmamak için..!!bilmeyin ne denli ağır yaralarım kaybettiğim kan ne denli çok görmeyin..!sustum konuşmuyorum..

zehirdir kelimelerim duymayın!!öyle kolay değildir beni dinlemek..can yakarım konuşursam kanatırım kapatılamaz yaralar açarım..ısrar etmeyin….ben yine sizin için sustum..anlayamazsınız..Ilık rüzgarla gelen bir müzik sesiyle dalıverdim uzaklara; “Aşık olmak günahsa ben bir günahkarım, pişman değilim tanrım…” diyordu yumuşak bir ses… bir sızı saplandı ilk önce kalbime… sensizlik yüreğimi yakıyordu, sana hasrettim… sarı kurumuş yapraklar arasında yürürken rüzgarın yüzüme vurmasıyla kokunu duydum sanki… yalnızdım… mutsuzdum, sen yoktun… ebediyen gitmiştin… Şimdi yanımda olsaydın kollarınla beni sarar, yüzüme dağılan saçlarını parmaklarımla düzeltirdim.. “Böyle daha güzel aşkım”derdim… yüzüme düşen saçlarına tuzlu gözyaşlarım karışıyor şimdi.Bu gece üzülmek istedim ağlamak istedim hıçkıra hıçkıra ama yine ağlayamadım.Kaç gün oldu ağlayamadım o kadar çok istiyorumki ama olmuyor.Bazen öyle bir doluyorki içim yine beceremiyorum..Sanki birşeyler bana engel oluyor ağlamama..Neydi bu allahım ne benim ağlamamı istemiyor kim neden ?Sensin evet buldum sonunda sensin evet çünkü sen benim ağlamamı üzülmemi hiç istemezdin.Her ağlayışımda yanaklarımdan süzülen yaşları öperek kuruturdun değilmi sevgili? Evet sensin ve suan gözyaşlarım akmadan kuruyor.Gözlerimden öpüyorsun değilmi sevgili?
Bu gece hayata boş vermek istedim ama yine yapamadım.Neden yapamadım bişeyler engeldi bana yine..Evet evet sen ve senin sözlerin engel bana.Kim umursardıkı beni senden baska peki kim bana hayatta hiç kimsenin vermediği değeri verirdi..Değilmi Sevgili? Kim bana söz verdirirdi yaşama dair..kim?Neden eskisi gibi gülemiyorum,neden sadece bir tebessum kalıyor.Neden puslu bu gözlerim?Gözlerimin içinin güldüğünü söylerdin,onlardaki aşkı sevgiyi görebildiğini söylerdin..bugün bir şiir bile uğramadı yanıma sana uğradı mı bilmiyorum pencere kenarında yağmuru seyrettik yalnızlığımla balkona astığımız düşlerimizi içeri aldıktan sonra kimsenin öğretmediği bir şeyi öğretmeni dilerdim…ayrılırken ama sen herkesin öğrettiğini yineledin şimdi aşk…inançlarını yitiren bir ayyaştır köprü altlarımda deniz kabuklarından bir mumluk yapmıştım sana vermeye zamanım olmadı şimdilerde içinde yakıyorum sesini duyuramayan kelimelerimin yorgunluğunu biliyor musun…bilmem sen cümlelerimin 1. Kordonuydun

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Yazan..YakupHan Ulu )

Tags: aşk, hikaye, imkansız, zaman
kategorisi altında Klavye Dostları