Akşamlar geceye soyunup dururken ve çekip giderken bütün eşgali yıldızların ben göğe yükseliyorum sanki!SENİ YAŞIYORUM işte upuzun yolların umutlara bağlandığı uzak bir kentin en ücra yerinde! İç cebimde yannızlık bakışlarımdan bir tutam umut demeti ve yanlızlığıma tütsü yakarken ben sen gecenin ağaran saçlarıyla bir rüzgar olup geliyorsun taa o uzak kentlerden…Ben bir ülke oluyorum işte o an bütün halklarıyla aşk dolu bir ülke!
şimdi masalsı bir güzelliğe kapılıyor gülüşlerim.Bana bir kere susma hakkı verseydin sana neler söylemeyecektim! Oysa sen hep payına susmaları aldın bana ise hep sessizliğin ezeceği vakitlerle savaşmalar kaldı. Evet! susmak birilerini hep konuşmaya mahkum etmekti. Ve en çok konuşan en fazla hata yapandı her zaman. En çok susanın hep haklı kaldığı gibi… Sessizlikten korkan birine sessizlik dayatmak hem de bir lütuf bir armağan gibi işlenen en haklı suçtu. Yudum yudum ömründen çalıp hayallerini umutlarını daha da ötesi kendini bile unutabiliyormus insan.

devamını oku »

Karanfiller serptim toprağına. Ansızın uçup gelen beyaz bir kelebek karanfil yaprağına kondu. Başına o büyülü kırmızılığa gömüp özünü baharla doldururken, kanatlarını açıp kapıyordu. Biliyorum o beyaz kelebek sendin…Sen ve ben varız sahnede, arkamızda en kızıl haliyle akşam güneşi…Kumdan bir kale yapıyoruz, ikimize ait kocaman bir kale.Beraber hayal ettiğimiz, beraber inşa ettiğimiz, o kocaman Kalpte, sadece ben varım.Ölümüne sessiz bu gece, yalnızlık kadar karanlık gökyüzü…Bilmiyorlar,yüreğimde gökkuşağının yedi rengini de tutuyorum ben. Ah bir izin verseler diyorum içimden.Olmuyor,yasaklar konuyor,engeller çıkıyor,Renklerimi de sevmiyorlar tıpkı beni sevmedikleri gibi…

devamını oku »

Şimdi hayat öyküsüzlüğümün nişanı gibi duruyor hüznün doğurduğu resmin kucağında. Yüzüme asıyorum çoğu zaman yüreğimdeki boşluklara esaretimi. Yüzümde kırışıyor hayat. Gitmelerine can yakıyorum. Ben, kızıl bir aşkla gelmek isterken sana sen somurtkan mutlulukları seçtin, gece artığı saatlerde kaldın, güneşi soğuttun gözlerinde gözlerim dondu. Ağlıyorum ve tek tek itiraf ediyorum cinayetlerimi. Lüzumsuz bir “KAN” akıyor damarlarımdan. Her şey ne kadar kırmızı ve ne kadar anlamsız.Üzülmekten yoruldum.seni üzmekten de,beklemekten yoruldum,neyi bekledigimi bilmeden özlemekten de yoruldum,en çok da düşünmekten!!!!!Susmaktan yoruldum,sürekli susup içimde avazım çıktıgı kadar haykırmaktan.Hep kendimle başbaşa kalıp,hep kendime sıgınmaktan YORULDUM….Artık o günlerden bir gün hiç gelmeyecek … ! Sevinçlerim, hayallerim, umutlarım, renkli dünyam elveda.. Elveda yaşamak..

devamını oku »