Çok uzun zamandır zamansız yaşıyorum..Zamanlarım fırtınalı denizlerde,zamanlarım gökyüzünde derinlerde..Deniz dalgaları hırçın bu saatlerimde..Dalgalar dev kayalara vuruyor düşüncesizce….Hangi acımasız yazgıydı, onu yeniden aynalara baktıran. O aynalar ki, hiç yalan söylemeyi bilmezlerdi. Geçen yılların bırktığı izleri insanın yüzüne acımasızca vururlardı. Azaltamazdı ki kalan saçlarındaki akları, yüzündeki çizgileri. Küçülüp, eriyordu, o güzel yüzünün belleğine kazınmış resminin yanında. Utanıyordu sevdasından, aşkından. Ona giden yollardaki uçurumlar, engeller büyüyordu. O, giderek uzak ve erişilmez bir çicek oluyordu. Kar etmiyordu hiçbir şey; bilge teselliler, kitaplarda okudukları…Hatta adımı sorsalar bile bomboş gözlerle tereddüt edip öyle söyleyeceğim. Bugün biraz eksiğim sanki… Saatlerdir yürüyorum nereden gelip nereye gideceğimi bilemeden, bildiğim tüm yolları bilmeden fark etmeden. Tek duyduğum ayaklarımın
devamını oku »
Bana sensiz ağlamayı öğret.. ahh yanımda olsan, Deli gibi sarılsam sana, öyle hasretimki… Elimi kalbime koyduğum her an seni yanımda bulacakmış gibi oluyorum. ne kadar uzakta olursam olayım yine sendeyim. Özlüyorum seni bu daha önce hiç olmamıştı ..Tarifi imkansız karmaşık duygular içerisideyim ama mutluyum Şimdiye kadar hiç olmadığım kadar mutluyum.. Kaybetme korkusu mu acaba hep bu hazin sonları hazırlayan? Kaybetme düşüncesi mi çağırıyor bu kederli ayrılıkları? Hani diyorum ki acaba inansaydık ikimiz de bu aşkın gücüne, bitmeyeceğine dair inandırabilseydik kendimizi, acaba farklı mı olurdu? Çarpışan iki kocaman yalnızlıktan bir bütünlük doğar mıydı ki? İkimiz de korkaktık düşüncelerimizin gücü önünde. Bu yüzden ben kaçarken senden, sen vazgeçtin kovalamanın zahmetinden…Ah neden sevilmeye böylesi açım ki ben? Sana dair harflerim, kalemimden akan mürekkebe bulaştı yine .. Silinmez bir daha ak sayfanın üstünden.. Doyamadım sana ben… Geç kalmış
devamını oku »
Kaç zaman oldu okşanmayalı kızıl renkli saçlarını. Suya aşk yazan kadınsın. Dediler ki ‘Aşk, yürek yakar, can acıtır.’, Bunu kime söylüyorlar, İşte; bu gecede yanlızım,yine dilimde aynı sözcükler. Yüreğimde aynı hüzün,yine karanlığa teslim olmuş yanlızlığım. Yine anıları çıkartacağım yüreğimden,sereceğim önüme. hayatı, sözlere sığdıramayan; sözlerle hayat’ı dokumaya cesaret edemeyenlerin öyküsüdür bu.kızıl saçlı kadın. Şimdi gözlerimi yumuyorum ve saçlarını okşuyorum.. Ağlıyormusum?…”hiç de bile”…olsa olsa yokluğunun buğusu kaçmıştır gözlerime ve bir kaç damla yaş kurtulmuştur, Ağlıyormuyum?…yok be canım…daha dur,nereden çıktı şimdi?sadece ellerim titriyor..Saçlarını Kızılaçalan saçlarını okşarke. Ağlıyormuyuz…evet Ağlıyoruz… Ağlamaklıyım evet…ama sadece ağlamaklı…Biliyormusun,artık salya sümük ağlayamıyorum bile… Ben yalnızlığımın koynuna sokuluyorum.Söz dinlemez,huysuz bir çocuk gibi,azar azar
devamını oku »
Bırak gözlerinde sabahlamasın yüreğim..Büyüyor içimde ölen bir düş var Yarım değil cümlelerim..Biliyorsum her söz sana..Hüzünbaz hüzünleri unut..Ayak diblerine kök salmış siyah’ı da.Sarmaşıklarım,sımsıkı tutunduğu dallarını terk etti bir bir… Ve yarınlara umutla bakan o çocuk gözlerime ‘İmkansız’ sözcüğüyle didişip durdum yıllardır.Sensizken Ağladığım Kadar Ağlarmısın Ardımdan? Ben ölünce.Şimdi Söyle Bana ? Gözlerinden Zamansız yağmurlar yağarmı.Aklına geldigimde..Bu gece yine ağladım ölmedim ama ağladım..Tutmak istedim ellerini,Hasreti yine yüreğime aldım ve ağladım bu gece..seni utanmadan…Kıskandım, özledim ve ağladım…Özledim ama sana anlatamadım, arayamadım, sesini duyamadım sadece ağladım…Gelişinle hayat buldu bu benlik …Şimdi her şeye bir anlam yüklüyorum…Yanında mutluyum ,gülmek seninleyken yakışıyor bana …Dedim ya sen anlam verdin benim hayatıma…Şimdi oturduğum şehrin gözlerine yağmur doluyor, elimde bir fincan çay ,ağzımda son sigaram ağaçları seyrediyorum.
devamını oku »
Yaşamın amacını sorguluyorum.Sokakta insanlar dolaşıyor, milyonlarca insan ama ben gidip seni seçiyorum. Neden? Ah! Bu sorunun yanıtı yok içimde de buna cevap verecek bir ses yok.Sözcükler maviye boyandı uzaklarda, özlemler martılara yüklendi. Orası denizdi. Bir satır öncesiydi. Hiçbirşey eskisi olamazdı!..Kelimelerim can acıtan yanları ve kalbimin o kahrolası sancıları arasında bir seni bekledim yalnızlıklarımda bir seni bekledim.Teşekkür ederim Bana ilk defa aşkı tattırdığın için…Bana severek yaşamayı öğrettiğin için…Bana sevgiyi, hasreti, acıyı tattırdığın için…Yada çok geç gelmiş olacaksın.Benden apayrı bir ben olacak karşında.Kulaklarım sesini duymayacak.Gözlerim seni görmeyecek.Kokunu ta içimde hissedemeyceğim.Ellerin bir mermer parçasını tutar gibi tutacak ellerimden.Avuçlarımın soğukluğu yüzümdeki çizgilerin derinliği sana o zaman yaşamadığımı söyleyecek.seni tarif edebilmek imkansız mükemmelsin,mükemmelliğin ayrıntılarında gizli..bir elin mutluluk veriyor,diğer elinse acıyı ve mutluluğu almadan acıyı almak o kadar zor ki..? asıl söylenecek olanları susup tükettiğimden…belki de yorulduğumdandır ne dersin?..seni bulduğum heryerde kaybetmekten…belki de ben çoktan geç kalmıştım sana daha yüreğine varamamışken.Şimdi Beni susturdun Sen Konuş..???
Aranotlar..YakupHan Ulu..
Çok uzun zamandır zamansız yaşıyorum..Zamanlarım fırtınalı denizlerde,zamanlarım gökyüzünde derinlerde..Deniz dalgaları hırçın bu saatlerimde..Dalgalar dev kayalara vuruyor düşüncesizce….Hangi acımasız yazgıydı, onu yeniden aynalara baktıran. O aynalar ki, hiç yalan söylemeyi bilmezlerdi. Geçen yılların bırktığı izleri insanın yüzüne acımasızca vururlardı. Azaltamazdı ki kalan saçlarındaki akları, yüzündeki çizgileri. Küçülüp, eriyordu, o güzel yüzünün belleğine kazınmış resminin yanında. Utanıyordu sevdasından, aşkından. Ona giden yollardaki uçurumlar, engeller büyüyordu. O, giderek uzak ve erişilmez bir çicek oluyordu. Kar etmiyordu hiçbir şey; bilge teselliler, kitaplarda okudukları…Hatta adımı sorsalar bile bomboş gözlerle tereddüt edip öyle söyleyeceğim. Bugün biraz eksiğim sanki… Saatlerdir yürüyorum nereden gelip nereye gideceğimi bilemeden, bildiğim tüm yolları bilmeden fark etmeden. Tek duyduğum ayaklarımın 
