17
Mar
2010
Çanakkale savaşından bir hikaye
Yazar Klavye. bulunduğu kategoriler A r a ş t ı r m a l a r, Hikayeler |
“ÇANAKKALE GEÇİLMEZ” Dedirttik Tüm Cihan’a
Yorulmuştu Osmanlı,yıllar süren savaştan.
Balkanlar gidiyordu elimizden yavaştan.
Yedi Düvel yüklendi,Boğaz’dan,dağdan,taştan.
Yurdu savunmak için vaz geçtik,candan,baştan.
Boğaz’ın girişinde,büyük zırhlı gemiler,
Doluştu,sıralandı,askerler,amiraller.
İki kıyıya yağdı,ateş,bomba ,mermiler.
Savunmadaydı asker,genç,dayı ve emmiler.
Türk Topçusu bekledi sabırla hayınları.
Nusret Mayın Gemisi,döşedi mayınları.
Sonra anladı ki,Sör’leri,Sayın’ları.
Çanakkale geçilmez!Geçilmez ÇANAKKALE!
Gemilerin kimisi mayından aldı yara.
Türk Topçusu yolladı gülleyi bacalara.
Zırhlılar birer birer,gömüldüler sulara.
Osmanlı’m üstün geldi en modern zırhlılara.
Düşman geri çekildi,sersemledi,şaşırdı.
Komutan düşünürken kafasını kaşırdı.
Türk Askerine böyle savunma yaraşırdı.
Çanakkale geçilmez!Geçilmez ÇANAKKALE!
Boğazı geçemedi,dikildi göz karaya.
“Zorlanmadan,kolayca,varacağız Saray’a”
Sandılar, aldandılar.Şan düştü beş paraya.
Çanakkale geçilmez!Geçilmez ÇANAKKALE!
Arıburnu toz duman, inliyor Kireçtepe,
Karşıda ateş saçar,gemilere İntepe.
Gözü kısık,pusuda,Çimenlik,Harmantepe.
Akan kanlar dereydi, şehitlerdense tepe.
“Savaşmayı” değilde,”ölmeyi” emredenler.
Düşmanı askerlere, Son suyunu verenler.
Yarası düzelmeden CEPHE’sine dönenler.
Cennetlere koşarak Huri’yle evlenenler.
Koca Seyit “Bismillah”,deyip gülle kaldırır.
“Ana”‘nın duasını durmadan mırıldanır.
Mermisi biten nefer, süngüsüyle saldırır.
Yaralılar,gaziler yarasını sardırır.
Askerin kimisi genç,taze ana kuzusu.
Şehidlerin ardından,ağlıyor yavuklusu.
Komutanı,çavuşu, feslisi,kavuklusu,
Ölüme doğru gitti,bekarı,çocuklusu.
Kilitbahir Kalesi,Çimenlik’le bakışır.
Eceabat geriden,hücumlara karışır.
Gökçeada,Bozcaada,temaşada yarışır.
Gelibolu,Çan,Biga,mermi,cephane taşır.
Aynalı Çarşı “tanık”,nişanlı,evlisine.
“Uzun selvi” eğilir,zaferin böylesine.
“Düşmana karşı giden”Adem’in Ali’sine,
Allah rahmet eylerya şehidin böylesine.
Çanakkale Cihan’ın “TÜRK”‘ü tanıdığı yer!
“Türk”,tarihi boyunca ,”Zafer” gömleği giyer.
Şehitlik haberinde; “Vatan Sağolsun!” der.
Şehide elbise kefen,Peygamber yanında “Yer”.
Şehitler Abidesi,hatırlatır “ZAFER”‘i.
Şehitlerin kanını,komutanı,neferi.
Evliyalar,dervişler,maneviyar leşkeri.
Allah Allah sesleri coşturur gönülleri.
Erzurum’dan,Mardin’den,Elazığ,Adana’dan,
İzmir,Antalya,Konya,Kayseri,Muş,Muğla’dan,
Şehit verdik,savaştkı,korkmadık Avrupa’dan.
Hepisi medet umdu Muhammed Mustafa’dan.
Ayşe Bacı,analar,ne yiğitler doğurmuş.
Büyütmüş,yetiştirmiş,iman ile yoğurmuş.
Harplerin acıları,sabır ile soğurmuş.
“ÇANAKKALE GEÇİLMEZ” Dedirttik Tüm Cihan’a.
Çimenlik Kalesi’nde,duvarda saplı gülle.
Şehitler toprağından,selam verir al gülle.
Onbaşının sırtında taşınır çelik gülle.
Şehitlikler süslensin,mor,kırmızı,ak gülle.
Çanakkale Boğazı, sana bak gülümsüyor.
Yamaçlarda Şüheda,fatihalar bekliyor.
Kıymet bilmez evlada,ecdad bil ki küsüyor.
Dualara aminler tükenmedi sürüyor.
Barbaros Mahallesi biliyor musun sen de?
Ne şehitler yatıyor yanık,kara ensende.
Şekerpınar,Güzel Yurt,bunu sen, öğren sen de!
Ecdada layık evlat,yetişir daim sen de.
Şeref için yaşarız,Vatan,Bayrak kutsaldır.
Kadınımız,kızımız,incidir,yakutsaldır.
Yiğidimiz,efemiz,seçkindir,onursaldır.
“ÇANAKKALE GEÇİLMEZ” Dedirttik Tüm Cihan’a.
ŞEREF COŞĞUN-ÇANAKKALE
Klavye yazıları
Yazara mail gönder | tarafından yazılan tüm yazılar Klavye | Yazıları takip et (RSS)
