zamanın önüne koyduğum
titrer korkusunda bilinmezliğin
sona yaklaşmış mı saymalı kendimi
yoksa başlangıcı mı düşünmeliyim
kalan ve gidende kaybedileni
belki de evrenin içindeki beni
yoksa bu anlamsızlığı mı sevmeliyim ?
Klavye yazıları
Yazara mail gönder | tarafından yazılan tüm yazılar Klavye | Yazıları takip et (RSS)
Nisan 24th, 2009 at 18:21
Sana yazmaya karar vermekte ne kadar zorlandıysam, adlarının içinden seçim yapmakta da öyle zorlandım.Bu adı seçişimin nedeni seni tanımlıyor olmasından değil,çünkü sen tanımlanamazsın ve çünkü seni tanımlamak sınırlamak demektir..Nasıl anlatsam, sana çok yakışmasından desek .Belki de dünya denilen şu gezegende, şu yeryüzü parçasında ve şu noktadaki duruşunun, öyküdeki bulutun duruşuna ne denli benzediğini fark etmemden. Fark etmekten öte onun sen olduğunu düşünmemden.(bulut adama )
Nisan 24th, 2009 at 18:26
Heeey! Yıldızlaaaar!
Yalnız bırakmayın Bulut adamı. Ve kulağına söyleyin, yüzyıllardır arıyorum onu.
Heey! Bulut adam! Bulut adam! Duyar mısın, duydun mu? Birlikte arayalım kıyı kentini, o görkemli gemiyi… Burası çok soğuk üşüyorum! Elimi niye bıraktın ölüyorum! Karabasanlarla boğuşuyorum geceleri.
Nisan 24th, 2009 at 22:47
Şimdi satırlar tutsak , yürek kaçak , sevda uzak..Bir virgül boşluğunda , bir yarım nefes alış arasında yaşatılan aşk..Varlığına ömür verilir , yokluğuna ömür verilir…Her yönü başka bir acı , her yönü başka bir tat verir..Çelişkilerdeyim…İçimde zavalı ve yalnız bir hayat akıp geçiyor.Anlamsızlık ..Anlamsızlık..Hayattan anladığım sadece bu..Gelenler ..Gelişleriyle mutluluk getirenler , kimi dost kalırlar , kimi aşk kalırlar en çok da kimi unuturlar? Kendilerinimi bende bırakırlar yoksa beni yanlarına alıp mı giderler. Etimden kopardıkları et midir? Et parçasıysa götürdükleri şu solumdaki koca bir uçurum boşluğuda ne? Kalbimi koparıp almışlar yerinden canımı canımdan eden bu hırsız da kim? Şimdi diyecek bir şey bulamıyorum , kaçıyorum hayallerimden , nasılsa bugünler de dün olacak..Yaşananlar sadece damakta tat , tende acı olacak..Bir kaç güzel günse vaat edilen …Ömrün kalanı ne olacak…?? bir yer..kimsenin katı kurallarla çevrelenmediği uzaklarda bir yer…etrafında sonsuz boşluklar….bir zaman..öyle bir zaman ki geçmek bilmeyen insanın ruhunu tazeleyen rüzgar gibi yüze çarpan..bir düş…içinde yalnızca çok istediklerin ve ulaşamadıklarının olduğu, arkanda kimseleri bırakmak zorunda kalmayacağın, kimseye hesap verme kaygısı taşımayacağın bir düş..bir adım..yolu, yeri senden apayrı olan bir adım…saçları hafif dalgalı gözleri umutla bakan..ve sen.. herşeyden herkesten uzak, ruhsal dağınıklıklar içindeki özgürlük duygusunu bu sahte düşlerde yakalamaya çalışan sen….ve haykırış..kimselerin duyamadığı, anlatmaya kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir haykırış..gitme dur diyememen, kıramaman gururun asasını…hayallerin içinde bir hapsolmuşluk…dışarda ise hayat dedikleri bir maskeli balo…duruluktan uzak kirlenmiş hisler..ve yine o adım…acaba hangisi gerçek..hayallerinin içine hapsettiği mi, maskesi elinde dolaşan mı? Ya da etrafındakiler acaba kimdiler?