Fark ettim artık, gecenin bedenimde hüküm süreceğini belirleyen saatlerimde içimdeki çocuğun artık benden çok uzaklarda olacağını ,zaman ilerledikçe fark ettim. Artık zamanlarım ona hasret kalan tebessümleriyle bir çocuğu ortaya çıkaramayacak. Yanaklarım kızarmayacak, ben muzurluk yapamayacağım, bebeğimi aldıkları için ağlamayacağım. Artık her şey kocamanlığıyla kalacak. Ben kocaman olacağım; vakit çoktan geçti olması gerektiğinden.
Kocaman insanlar ne aradıklarını bilmezler. Oysa çocuklar bezden bir bebeğe tüm zamanlarını ayırırlar. Varsa, yoksa o bebektir. Ellerinden alınınca da ağlarlar yani çocuklar bile ne istediğini iyi bilirler….Ve şimdi ben bir bebeği istemeye muhtaçlığımla kalacağım.
Aslında bana sorarsanız içimdeki çocuk en iyisini yaptı. Çünkü ben olsam ben de kaçardım. Orası bir zindan çünkü.Bir karanlık kuyu, cehennemden bile daha kötü. Cehennem en azından kırmızının seni yaktığını bildiğin bir yer. Ya orası?
Orası upuzun zifiri bir yalnızlık. Niye olduğunu bilmediğin, konuşamadığın, duyamadığın bir kâbus. İşin en kötü tarafı bu kâbustan hiç uyanamayacağını bilmek sanırım. Onun için siz sakın suçlamayın beni gördüğünüzde o çocuğu. Çünkü o çocuk en iyisini yaptı, kaçtı! Ben olsam bende kaçardım, hiç şaka değil söylediğim. İnanın siz bile olsanız, sizde kaçardınız….
Geçenlerde gördüm onu. Çok iyiydi. Bir bebek bulmuş kendine. Ne ağlıyor, ne de ağlattırıyormuş bebeğini. Suratında bir tebessüm güneş ışığıyla açıp, ay ışığını bekliyormuş devamı için mutluluğun. Herkes şaşırıyormuş bu duruma da kimsecikler bir şey diyemiyormuş, adamın söylediğine göre. Sonra bana sordu, nereden, nasıl tanıdığımı bu çocuğu? “Uzaktan” dedim, “çok uzaktan.” “Peki” dedi, “peki bu çocuk niye böyle, niye bu kadar mutlu?” Usulca gülümsedim, “bırakın onu özgürlüğüyle kalsın. Siz de ya içinizdekini mutlu edin ya da salın onu, o kendi kendini mutlu etsin.”
Hayatta ilk defa onu mutlu etmiştim, o ilk defa bana gülümsemişti uzun mesafelerden. Şu kelimeler onu mutlu etmeye yetmişti ama ben onu çoktan kaybetmiştim. Ya siz, içinizdekinin değerini bilin ya da bırakın o hayatın değerini görsün… Sevgiyle Kalın…
Kocaman insanlar ne aradıklarını bilmezler. Oysa çocuklar bezden bir bebeğe tüm zamanlarını ayırırlar. Varsa, yoksa o bebektir. Ellerinden alınınca da ağlarlar yani çocuklar bile ne istediğini iyi bilirler….Ve şimdi ben bir bebeği istemeye muhtaçlığımla kalacağım.
Aslında bana sorarsanız içimdeki çocuk en iyisini yaptı. Çünkü ben olsam ben de kaçardım. Orası bir zindan çünkü.Bir karanlık kuyu, cehennemden bile daha kötü. Cehennem en azından kırmızının seni yaktığını bildiğin bir yer. Ya orası?
Orası upuzun zifiri bir yalnızlık. Niye olduğunu bilmediğin, konuşamadığın, duyamadığın bir kâbus. İşin en kötü tarafı bu kâbustan hiç uyanamayacağını bilmek sanırım. Onun için siz sakın suçlamayın beni gördüğünüzde o çocuğu. Çünkü o çocuk en iyisini yaptı, kaçtı! Ben olsam bende kaçardım, hiç şaka değil söylediğim. İnanın siz bile olsanız, sizde kaçardınız….
Geçenlerde gördüm onu. Çok iyiydi. Bir bebek bulmuş kendine. Ne ağlıyor, ne de ağlattırıyormuş bebeğini. Suratında bir tebessüm güneş ışığıyla açıp, ay ışığını bekliyormuş devamı için mutluluğun. Herkes şaşırıyormuş bu duruma da kimsecikler bir şey diyemiyormuş, adamın söylediğine göre. Sonra bana sordu, nereden, nasıl tanıdığımı bu çocuğu? “Uzaktan” dedim, “çok uzaktan.” “Peki” dedi, “peki bu çocuk niye böyle, niye bu kadar mutlu?” Usulca gülümsedim, “bırakın onu özgürlüğüyle kalsın. Siz de ya içinizdekini mutlu edin ya da salın onu, o kendi kendini mutlu etsin.”
Hayatta ilk defa onu mutlu etmiştim, o ilk defa bana gülümsemişti uzun mesafelerden. Şu kelimeler onu mutlu etmeye yetmişti ama ben onu çoktan kaybetmiştim. Ya siz, içinizdekinin değerini bilin ya da bırakın o hayatın değerini görsün… Sevgiyle Kalın…
